Drijfzand
Soms heb ik gewoon geen tijd en geen puf meer om hier een stukje te plaatsen, en dat terwijl dit al zo ontzettend land mijn uitlaatklep is. Er speelt ontzettend veel op dit moment, soms steek ik maar even mijn hoofd in het zand omdat ik door moet. Ik heb twee koters rondlopen die mij heel hard nodig hebben!
Maar eerlijk is eerlijk, met mij gaat het even niet goed, en misschien komt het wel door de ontmoeting met een vrouw die mij even haarfijn op de feiten drukte. Ik kom daar voor mijn rug en bekken en dan verteld ze mij waar ik nog meer last van heb, een vreemde gang van zaken eigenlijk. Ik werd er een beetje lacherig van… Het blijft alleen wel spoken in mijn hoofd, ik moet iets doen om te zorgen dat ik minder emotioneel word, weer stevig in mijn schoenen sta en de wereld weer aan kan. Want sinds een tijdje heb ik last van hyperventilatie, krijg ik het spaans benauwd in kleine ruimtes en hoeft een zekere werkgever maar ter sprake te komen of als ik die naam alleen maar zie, sla ik dubbel van de stress. Mijn zenuwen staan strak gespannen en ik heb echt het gevoel alsof ik op het randje balanceer. Al jaren kruip ik elke keer weer door het oog van de naald, klim ik er weer bovenop, zet mijn schouders eronder en ga ervoor, want ik kan een tijdje dubben maar dan zet ik weer door.
Nu heb ik alleen het gevoel dat ik met mijn voeten vastzit in het drijfzand en ik ongemerkt steeds dieper zak,ook al probeer ik zo goed en kwaad als het kan mijn hoofd omhoog te houden. Een jaar na de operatie is het inmiddels en ik moet nog zoveel verwerken, niet alleen Melissa operatie, maar ook mijn zwangerschap die niet vlekkeloos verliep en de tijd daarna, de aanloop naar Melissa’s operatie. Ook daarvoor is er een hoop gebeurd en dat moet echt nu een plekje gaan krijgen…
Zit te janken achter mijn pc, want het is zo moeilijk als je niet het begrip krijgt uit je omgeving, niemand echt weet wat er speelt, iedereen is tegenwoordig zo oppervlakkig en bezig met hun eigen ding. Misschien mag ik niet verwachten dat anderen voor mij klaar staan, maar voor 1 x zou het fijn zijn als iemand mijn muurtje omsloeg en er doorheen prikte…….

17 August 2009 at 12:33
Lieve lieve Dilly… waarom lees ik dat nu pas? Hmm nu heb ik zelf even in de lappenmand gezeten….
Als je wilt kunnen we binnenkort is een bakkie doen? Ergens op t plein ofzo…. soms is kleppen met een “vreemde” fijn.
*knuffels*
24 August 2009 at 22:37
Oh lieve Dilly… hoe doe ik dat?? hmmm das een goeie vraag…. genieten van de dingen die wel goed gaan denk ik… *knuffels* En je weet het.. we kunnen altijd een bakkie doen.
12 December 2009 at 18:39
Hoi Dilly,
Het is nu eenmaal verrekte lastig om erachter te komen a) wat je onu eigenlijk mankeert, zeg maar, en b) wat er rechttoe-rechtaan aan te doen is (b.v. medisch of zo) en c) wat er anders BIJ JOU aanslaat om je beter te doen voelen.
Er zijn enorm veel mogelijke behandelingen waar al veel mensen iets aan gehad hebben. De kunst is om DAT te vinden wat bij jou aanslaat. Zo maar even wat ideeën…
- haptotherapie
- NLP
- emotioneel lichaamswerk
- Reiki
Deze log van jou is al even geleden maar ik reageer er toch nog maar even op. Het is namelijk best herkenbaar…