En dan begint alles weer te kriebelen, je wilt eigenlijk van alles zeggen maar bent stil, je wilt het liefste even iemand over het bureau trekken en zeggen wat ben je dan voor een jan-l*l, je zou de hoorn erop kunnen smijten en voldaan voor je uit kunnen kijken daarna… Maar je doet het niet…

Je bent beleefd en zorgzaam, let op wat je zegt, hoe je je gedraagt en op hoe je overkomt, terwijl je dat helemaal niet wilt. Je wilt even een moment zo ontzettend rebels zijn en lak hebben aan de rest van de wereld, 2 middelvingers opsteken en roepen f*ck off allemaal!

Je denkt en denkt en denkt, vreet jezelf van binnenuit op, zoekt ruzie, neemt afstand van de mensen van wie je houdt en beseft je dat het soms zooo ontzettend fijn zou kunnen zijn als je even heel even, gewoon met je hoofd onder de dekens zou kunnen blijven liggen en de wereld door draait zonder jou.

Of gewoon even terug zou kunnen gaan naar dit prachtige stukje natuur waar de stilte heerlijk was….