Voor de zoveelste keer dit jaar ben ik ziek, elk virusje houdt mij in zijn greep en bijt zich hardgrondig vast in mijn nek. Ik kom er niet onderuit wat ik ook doe, met thermo ondergoed, opkikkertjes, vitamine pillen, groente en fruit, het helpt niks .

Balen, ik verzuim op mijn werk, ik verzuim in het huishouden, ik verzuim de kraamvisite,ik verzuim zoals ik het nu zie, ook de feestdagen want inmiddels is mijn kleine meid ook ziek….

Serieus word ik niet meer genomen, immers heb ik geen recht van spreken als ik zo vaak ziek ben dat ik niet eens weet wat er speelt om mij heen. Ik weet niet eens dat er een flexkracht is aangenomen, er word me gewoon niks meer verteld. Ik vraag me nu dan ook hardop af wat ik moet doen om mijn lichaam weer op de rails te krijgen, want zo kan het niet langer! Moet ik alle issues uit het verleden aanpakken, moet ik gewoon aan een mega vitamine kuur, moet ik sporten, wat moet ik doen om vol goede frisse moed het jaar in te stappen????

En dan begint alles weer te kriebelen, je wilt eigenlijk van alles zeggen maar bent stil, je wilt het liefste even iemand over het bureau trekken en zeggen wat ben je dan voor een jan-l*l, je zou de hoorn erop kunnen smijten en voldaan voor je uit kunnen kijken daarna… Maar je doet het niet…

Je bent beleefd en zorgzaam, let op wat je zegt, hoe je je gedraagt en op hoe je overkomt, terwijl je dat helemaal niet wilt. Je wilt even een moment zo ontzettend rebels zijn en lak hebben aan de rest van de wereld, 2 middelvingers opsteken en roepen f*ck off allemaal!

Je denkt en denkt en denkt, vreet jezelf van binnenuit op, zoekt ruzie, neemt afstand van de mensen van wie je houdt en beseft je dat het soms zooo ontzettend fijn zou kunnen zijn als je even heel even, gewoon met je hoofd onder de dekens zou kunnen blijven liggen en de wereld door draait zonder jou.

Of gewoon even terug zou kunnen gaan naar dit prachtige stukje natuur waar de stilte heerlijk was….

Bijna een jaar geleden schreef ik mijn laatste blog hier, ik stopte ermee, moe van de lange dagen, het continue slechte nieuws over Melissa en het uitputtende gevecht met alles om ons heen..

Bijna een jaar geleden had ik eindelijk een nieuwe baan, inmiddels maak ik alweer bijna een switch naar wat anders.

Bijna een jaar geleden vertelde ik over onze allereerste kampeervakantie, nu zijn we alweer een paar weken terug van onze tweede…Er is zo ontzettend veel gebeurd, maar ik was mijn liefde voor schrijven kwijt, mijn gedachten hebben zo getold en het afgelopen jaar was vooral heel zwaar. Er is weer een beetje lucht, eindelijk weer een beetje adem. Al moeten we hier allemaal erg spaarzaam met onze energie omgaan, langzaamaan leren we onze weg daarin te vinden.Ik ben er weer en hopelijk komen mijn lezers weer snel een berichtje achterlaten!

De afgelopen maanden zijn echt voorbij gevlogen. Druk met strepen zetten onder bepaalde zaken,ontslag nemen bij mijn werkgever. Nieuwe dingen ondernemen, zoals een kampeervakantie in Frankrijk, terwijl ik heb gezworen nooit in een tent te slapen! Melissa naar de brugklas en Yara naar de creche, het zorgt weer voor een ritme waar het lang aan heeft ontbroken.

Melissa is een echte puber momenteel en dat zorgt nog wel eens voor wat voeten in de aarde. Yara doet geweldig mee in de leuke peuter-ik-doe-het-zelf-ik-wil-niet-puberteit-fase. En ondanks de soms moeilijke momenten moet ik ook erg lachen om mijn meiden!

Met Melissa gaat het over het algemeen goed, de eerste cijfers zijn alweer binnen,een 9 en een 10! Ze doet erg haar best, maar begint ze nu wel te realiseren dat haar lichaam haar ook tegenwerkt. Het is een crime om haar aan de oefeningen te krijgen en momenteel door de derde roosterwisseling is het niet eens mogelijk om een afspraak te maken bij de fysio, terwijl ze nog 3 x in de week zou moeten. We zien haar lichamelijke conditie in sneltreinvaart achteruit gaan en maken ons daar erg zorgen over. Afgelopen maandag heeft zij een rolstoelpassing en een aangepaste fiets moeten aanmeten, alles word echt nauwkeurig met een meetlatje uitgemeten zodat ze perfect kan zitten. De rolstoel krijgt een lekker kinky paars kleurtje met een glittertje erdoorheen, helemaal leuk! De aangepaste fiets is er 1 met een meetrapmechanisme, waardoor het voor haar minder zwaar is om te fietsen en ze niet al doodmoe is als ze bij school aankomt.

Yara groeit ook hard, en de creche is niet helemaal leuk, ze praat daar nog niet en moet erg huilen als ik haar wegbreng, maar ze probeert wel mee te draaien in de groep. Tis een wijze dame en als ze dan thuiskomt lult ze de oren van je hoofd en de volgende dag staat ze alweer pratend op omdat ze daar dan een dag dr mond heeft gehouden. Voor de rest is Yara echt het zonnetje in huis, aan gekke bekken trekken geen gebrek en ook haar antwoorden heeft ze tegenwoordig wel klaar!

Zo zijn jullie weer even op de hoogte, mijn lezers gaan erg hard achteruit, maar ongetwijfeld komt dat ook weer goed

Soms heb ik gewoon geen tijd en geen puf meer om hier een stukje te plaatsen, en dat terwijl dit al zo ontzettend land mijn uitlaatklep is. Er speelt ontzettend veel op dit moment, soms steek ik maar even mijn hoofd in het zand omdat ik door moet. Ik heb twee koters rondlopen die mij heel hard nodig hebben!

Maar eerlijk is eerlijk, met mij gaat het even niet goed, en misschien komt het wel door de ontmoeting met een vrouw die mij even haarfijn op de feiten drukte. Ik kom daar voor mijn rug en bekken en dan verteld ze mij waar ik nog meer last van heb, een vreemde gang van zaken eigenlijk. Ik werd er een beetje lacherig van… Het blijft alleen wel spoken in mijn hoofd, ik moet iets doen om te zorgen dat ik minder emotioneel word, weer stevig in mijn schoenen sta en de wereld weer aan kan. Want sinds een tijdje heb ik last van hyperventilatie, krijg ik het spaans benauwd in kleine ruimtes en hoeft een zekere werkgever maar ter sprake te komen of als ik die naam alleen maar zie, sla ik dubbel van de stress. Mijn zenuwen staan strak gespannen en ik heb echt het gevoel alsof ik op het randje balanceer. Al jaren kruip ik elke keer weer door het oog van de naald, klim ik er weer bovenop, zet mijn schouders eronder en ga ervoor, want ik kan een tijdje dubben maar dan zet ik weer door.

Nu heb ik alleen het gevoel dat ik met mijn voeten vastzit in het drijfzand en ik ongemerkt steeds dieper zak,ook al probeer ik zo goed en kwaad als het kan mijn hoofd omhoog te houden. Een jaar na de operatie is het inmiddels en ik moet nog zoveel verwerken, niet alleen Melissa operatie, maar ook mijn zwangerschap die niet vlekkeloos verliep en de tijd daarna, de aanloop naar Melissa’s operatie.  Ook daarvoor is er een hoop gebeurd en dat moet echt nu een plekje gaan krijgen…

Zit te janken achter mijn pc, want het is zo moeilijk als je niet het begrip krijgt uit je omgeving, niemand echt weet wat er speelt, iedereen is tegenwoordig zo oppervlakkig en bezig met hun eigen ding. Misschien mag ik niet verwachten dat anderen voor mij klaar staan, maar voor 1 x zou het fijn zijn als iemand mijn muurtje omsloeg en er doorheen prikte…….

Het is lente, de zon ontwaakt weer uit zijn winterslaap en wij ontwaken langzaam uit een lange nachtmerrie. Het is zolang geleden dat wij ontspannen in de tuin konden zitten, vorig jaar in de lente regende het bij ons, buiten was het heerlijk, maar binnen gierden de emoties als een zware orkaan om ons heen. Nu dit jaar, 2009, is eindelijk de lente weer begonnen en voel ik de nieuwe energie van de warme zon door mijn lichaam verplaatsen. Elk stukje tintelt en wilt de zon voelen en zien, want ohh wat heb ik dit gemist! Als je leven stil heeft gestaan en de zon gaan eindelijk weer schijnen, zie, voel en ruik je alles, omdat je dankbaar bent. De geur van de eerste zoete aardbeien, de bloemen die overal hun kopjes opsteken om de warme stralen te vangen, de vogels die tjilpen dat het een lieve lust is, het gelach van de kinderen die in hun korte broek door het pad tussen de tuinen rennen, buren maken hun tuin onkruid vrij, dekbedden hangen uit het raam, muziek klinkt door de lucht en ik zit hier in mijn tuin, en slaak een zucht…Eindelijk na een jaar vol zoveel emoties, verdriet, zorgen, schijnt er weer licht aan de horizon. En dat is niet alleen de lentezon !

De tijd vliegt voorbij en ik heb soms de moed er niet meer voor om er voor te gaan zitten en daadwerkelijk wat neer te tikken.

Het belangrijkste nieuws: Melissa haar Mri foto’s zijn prachtig, er is niks meer te zien van de goedaardige tumor, en het ziet er allemaal mooi en rustig uit!! Goed nieuws aan het begin van een nieuw jaar!

Voor de rest is het hier even rustig, Hans heeft toch weer wel een hernia, lang verhaal, maar goed het zit er, ik heb sinds gisteren een aardige terugval met bekkenpijnen ik zit er gewoon even doorheen. Na een gesprek op mijn werk, kon ik niet meer en ben ik een beetje ingestort, het komt wel weer goed, maar ik heb even de kracht, zin en tijd niet om heel uitgebreid te schrijven.Het belangrijkste weten jullie, het gaat de betere kant op met Melissa!!Met Yara gaat het naast het gezellige babbelen ook even wat minder, voor de 3e x op een rij heeft ze een oorontsteking en ontstoken amandelen, aanstaande vrijdag moeten we dan naar de Kno arts, mag wel een beetje spoed bij vondt de huisarts, aangezien ze toch ook astmatisch is…Het wordt tijd dat het lente wordt!! Maar dat laat nog even op zich wachten begreep ik van Paulusma…

url=http://www.krabbelme.nl][gadget][/gadget][/url] Meer leuke krabbels vind je op www.krabbelme.nl

Ik wens jullie allemaal een gezond, liefdevol, voorspoedig, knallend, te gek, fantastisch, rijk, luxe, geweldig 2009 toe!!

Zoals een lieve vriendin tegen mij zei, dat je mooiste dag uit 2008,  je slechtste mag zijn in 2009!!

Kus

Afgelopen maandag waren we weer in het ziekenhuis, bij de nieuwe revalidatie arts. Zij heeft een groot algeheel onderzoek gedaan bij Melissa.
Met de conclusie; Melissa haar voet blijft zo..
Melissa schrok heel erg, probeerde haar gevoelens te verbergen, maar toen ik haar even over haar knie aaide, barste ze in hartverscheurend huilen uit.. Mijn hart brak, mijn lieve, mooie meisje, al het verdriet en ongeloof kwam eruit in een lange kermende mamaaa .
Als een klein meisje heeft ze kermend liggen huilen op mijn schoot, veilig in mijn armen…
Ik kon niet anders dan meehuilen, want hoeveel kan een mens hebben, ik zou er alles voor hebben om dit uit te wissen!

Binnen een half jaar had er enige vorm van verbetering moeten optreden in de spiergroepen die verlamd zijn. Het is veel ingewikkelder dan het lijkt.
De spiergroep die haar tenen aanstuurt reageert weer, wel in mindere mate, maar dat is een kwestie van trainen.
De spiergroep ( voetheffers) die verantwoordelijk is voor het heffen van de voet, dus het omhoog houden, die reageert niet meer. Die reageert ook niet meer op prikkels. Dit is dus de verlamming van haar voet.
Door middel van training zou het kunnen dat ze in de toekomst misschien wel redelijk weer haar voet kan optillen, maar dan door andere spiergroepen te gebruiken, en niet de voetheffers.

Voor de toekomst houdt dit in dat ze naar alle waarschijnlijkheid, de rest van haar leven een spalk om zal moeten. Lange afstanden lopen, zorgt voor overbelasting, dus voor neurologische pijnprikkels in haar benen. Haar toekomst houdt ook in, dat ze naarmate ze ouder wordt achteruit gaat, hoe kunnen ze niet zeggen, ieder persoon is weer anders..
Ik ben blij dat ze nog kan lopen, want het had ook anders kunnen zijn….
Maar er is zoveel waar je over na moet denken, rekening mee moet houden, waar niemand anders aan denkt…

We zijn verdrietig, maar dat wil niet zeggen dat we de hoop opgeven, ook de medici kunnen het mis hebben!

Je hebt me gekwetst, mijn hart doorboord

Ik viel naar beneden terwijl ik danste op een koord

Zo wankel als ik nu sta in mijn leven

Heb je me nu nog meer pijn gegeven

Je was altijd bij me, ik stond altijd voor je klaar

Ik heb je nooit laten vallen, raar maar waar

Zoveel pijn heb ik dat echt verdiend, waarom

Omdat ik het nu moeilijk heb en niet andersom

Had ik toen maar geweten wat ik nu allemaal weet

Maar ik heb altijd met liefde gedaan wat ik deed

Je kan mijn pijn en verdriet niet meer aan

Dus laat je me letterlijk in de kou staan

Zeg je dat je het niet aan kan om mij zo te zien

Geef je me nog een trap na nog bovendien

Mijn hart huilt om de zus die ik verloren ben

Die zus die ik niet meer herken….